என் பெயர் "சுத்தம் 2000". நான் ஒரு குப்பை வண்டி. சென்னையின் தி.நகர் பகுதியில் ஒவ்வொரு காலையும் ஓடுகிறேன். என் வாழ்க்கை? ஆஹா, கேளுங்கள்!
காலை 6 மணி — வீர ஆரம்பம்
காலை 6 மணிக்கு நான் கிளம்புவேன். என்னை பார்த்தால் அனைவரும் ஓடுவார்கள். ஏன்? ஏனென்றால் என்னிடம் குப்பை கொட்டவே ஓடுகிறார்கள். ஒரு நாளும் "வணக்கம் சுத்தம் 2000!" என்று சொன்னதில்லை யாரும். நான்தான் இந்த தெருவின் மிக முக்கியமான உறுப்பினன். ஆனால் மரியாதை? சூஸ் செய்யுங்கள்!
ஒரு நாள் நடந்தது
ஒரு தினம் குப்பை வாங்க வந்தபோது, ஒரு வீட்டு அம்மா குப்பையை அளவுக்கு அதிகமாக கொட்டிவிட்டார். நான் சிரமப்பட்டேன். அந்த அம்மா என்னை பார்த்து, "ஏன் இந்த வண்டி இப்படி சத்தம் போடுதே!" என்று கோபப்பட்டார்.
அம்மா, நான் சத்தம் போடுவதற்கு காரணம் என்னை நடத்துபவர்கள்தான். ஆனால் நான் என்ன சொல்வேன்? நான் வெறும் வண்டி!
"சேவை செய்பவர்களை புரிந்துகொள்வது மனிதனின் பெரிய கலை — ஆனால் அது இன்னும் கற்கவில்லை."
என் ஒரு நாள் அனுபவங்கள்
- 🗑️ ஒருவர் பீட்சா பெட்டியை குப்பையில் போட்டார். அதற்குள் பாதி பீட்சா இருந்தது. யாராவது சாப்பிட்டிருக்கலாமே!
- 🗑️ இன்னொருவர் குப்பை பை வீசி எறிந்தார் — நான் திறந்திருந்தும் பக்கத்தில் விழுந்தது. Cricket practice வேண்டியதுதானே?
- 🗑️ ஒரு அய்யா "குப்பை வண்டி வந்துட்டே?" என்று கேட்டுவிட்டு, அரைமணி நேரம் கழித்து குப்பை கொண்டு வந்தார். நான் காத்திருந்தேன். என்ன செய்வேன்?
- 🗑️ ஒரு வீட்டில் குப்பையே இல்லாமல் வந்தார்கள். "ஏதுக்கும் வராம போகாம ரொம்ப நல்லா இருக்கீங்க!" என்று சொன்னார்கள். நன்றி, நான் நாளை வரமாட்டேன்!
என் மிகப்பெரிய கற்றல்
நான் ஒரு குப்பை வண்டியாக இருந்தாலும், இந்த நகரை சுத்தமாக வைக்கிறேன். என்னை நடத்துவோர், என்னை பராமரிப்போர், தெருவின் ஒவ்வொரு ஓரமும் சுத்தப்படுத்துவோர் — இவர்கள் நகரத்தின் உண்மையான ஹீரோக்கள்.
அடுத்த தடவை குப்பை வண்டி வரும்போது, ஒரு வணக்கம் சொல்லுங்கள். குப்பையை சரியான இடத்தில் போடுங்கள். அந்த ஒரு செயலே என்னை மிகவும் சந்தோஷமாக வைக்கும்!
நகைச்சுவை என்பது ஒரு கண்ணாடி
தமிழ் நகைச்சுவை இலக்கியம் எப்போதும் சமூக உண்மைகளை வேடிக்கையாக சொல்லியிருக்கிறது. வீரகேசரி, குமுதம் போன்ற பத்திரிகைகளில் வந்த நகைச்சுவை கட்டுரைகள், நகர வாழ்க்கையின் பரபரப்பை, மனித குணங்களை, சமூக முரண்பாடுகளை சிரிக்க வைத்தே விமர்சனம் செய்தன. அந்த மரபின் தொடர்ச்சியே இந்த சின்ன கதை.
]]>