ஒரு காட்டில் ஒரு பெரிய கல் இருந்தது. அது மலையிலிருந்து உருண்டு வந்து ஆற்றோரத்தில் நின்றுவிட்டது. வர்ஷக் காலத்தில் ஆறு பொங்கி வரும். கல் அழும்.
"என்னை அடிக்கிறாய், தண்ணீரே! ஏன் இந்த துன்பம்?" என்று கல் சொல்லும்.
ஆறு சிரிக்கும். "அழாத, நண்பா. நான் உன்னை அழிக்கவில்லை. உன்னை வடிவமைக்கிறேன்."
ஆண்டுகள் கடந்தன
பத்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அந்தக் கல் மிகவும் அழகான வடிவம் பெற்றிருந்தது. கூர்மையான விளிம்புகள் போய், மென்மையான, வட்டமான, பளபளப்பான ஒரு கல்லாக மாறியிருந்தது. அதை காண மக்கள் வந்தனர். சிலர் அதை வீட்டில் வைத்தனர் — அலங்காரமாக.
கல் அப்போது புரிந்தது: "துன்பம் என்பது எப்போதும் அழிவல்ல. சில நேரங்களில் அது நம்மை வடிவமைக்கும் கருவி."
"துன்பம் தாக்கும்போது அழாதே, அது உன்னை சிற்பமாக்கும் உளி." — தமிழ் முதுமொழி
கதையிலிருந்து கற்கும் பாடங்கள்
- துன்பம் நம்மை வலிமைப்படுத்துகிறது — சவால்கள் நம்மை உடைக்கவல்ல, வார்க்கின்றன.
- பொறுமை ஒரு சக்தி — கல் சத்தமின்றி பொறுத்திருந்தது. அதுவே அதன் வெற்றி.
- மாற்றத்தை எதிர்க்காதீர்கள் — வாழ்க்கையின் ஓட்டத்துக்கு ஏற்ப தொடர்ந்து மாறுவதே வளர்ச்சி.
- விடாமுயற்சி — ஆறு நின்றுவிடவில்லை. எப்போதும் ஓடிக்கொண்டே இருந்தது. அதுவே அதன் வலிமை.
குழந்தைகளுக்கான சிந்தனை
பள்ளியில் தோற்றுப் போனால், விளையாட்டில் கீழே விழுந்தால், சோர்வாக இருந்தால் — இந்தக் கல்லை நினைத்துக்கொள்ளுங்கள். அது அழுதது. ஆனால் தொடர்ந்து நின்றது. இறுதியில் அழகானது. நீங்களும் அப்படித்தான்.
பெரியவர்களுக்கான தத்துவம்
வாழ்க்கையில் இழப்புகள் வரும். உறவுகள் பிரியும். வேலை போகும். ஆனால் இந்த தண்ணீர் நம்மை அழிக்க வரவில்லை. நம்மை தேய்த்து, தேய்த்து, ஒரு நாள் நம்மை அழகானவர்களாக மாற்றவே வருகிறது. துன்பத்தை பொறுத்துக்கொண்டு முன்னேறுவதே வாழ்க்கையின் கலை.
தமிழ் நீதிக்கதைகளின் தனித்துவம்
தமிழ் நீதிக்கதைகள் வெறும் பாடம் மட்டும் சொல்வதில்லை. அவை இயற்கையிலிருந்து பாடம் எடுக்கின்றன. மரம், ஆறு, கல், பறவை — இவை எல்லாம் கதாபாத்திரங்கள் ஆகின்றன. இந்த இயற்கை சார்ந்த சிந்தனை தமிழ் பண்பாட்டின் ஆழமான வேர்களிலிருந்து வருவது.
]]>