அம்மாவின் கரம்

சென்னையின் ஒரு சின்ன குடியிருப்பு. இரவு பத்து மணி. கவிதா தன் லேப்டாப்பில் கவனமாக கண்களை நட்டு வேலை செய்துகொண்டிருந்தாள். அவளுக்கு நாளை காலை ஒரு முக்கியமான presentation இருந்தது.

சமையலறையில் இருந்து ஏதோ சத்தம் கேட்டது. அவள் எழுந்து போனாள். அம்மா இரவிலும் அடுப்பில் ஏதோ வைத்திருந்தார். வெந்த சாம்பாரின் மணம் அறையெல்லாம் பரவியது.

"அம்மா, இந்த நேரத்துல ஏன் சமைக்கிற?" என்று கேட்டாள் கவிதா.

"நீ சாப்பிடவே இல்லடா. காலையிலிருந்து ஒரு வேளை கூட சரியா சாப்பிட்டதா பார்க்கலை. presentation இருக்கோன்னு தெரியும் எனக்கு. ஆனா வயிறு கவலைப்படாம மூளை வேலை செய்யாது," என்றார் அம்மா, ஒரு மெல்லிய சிரிப்புடன்.

உணர்வின் மொழி

கவிதா ஒரு கணம் நின்றாள். அம்மாவின் கைகளை பார்த்தாள். அந்தக் கைகளில் எத்தனை சுருக்கங்கள். ஒவ்வொரு சுருக்கமும் ஒவ்வொரு தியாகத்தின் கதை சொல்கின்றன என்று அவளுக்கு தோன்றியது.

அம்மா கல்யாணமான புதிதில் கனவுகள் பார்த்தார். ஓவியம் வரைவது அவர் ஆசை. ஆனால் குழந்தைகள், வீடு, கணவர் — எல்லாவற்றுக்கும் நேரம் கொடுத்துக்கொண்டே அந்தக் கனவை மறந்தே போனார்.

"தன்னை மறந்தவர்களை நாம் மறக்கக் கூடாது" — தாயின் அன்பு கடலை விட ஆழமானது.

திரும்பி வந்த நினைவு

கவிதா அன்று இரவு சாப்பிட்டு, laptop மூடி, அம்மாவின் அருகில் உட்கார்ந்தாள். "அம்மா, நீ ஓவியம் வரைஞ்ச ஒரு சின்ன புத்தகம் வீட்ல இருக்கு. அதை நான் பார்த்திருக்கேன். ரொம்ப அழகா இருந்துச்சு," என்றாள்.

அம்மா ஒரு கணம் வெட்கப்பட்டார். பின் சிரித்தார். "ஐம்பது வயசுல ஓவியம் கத்துக்கலாமா என்னன்னு யோசிக்கிறேன்," என்றார் தயக்கத்துடன்.

"ஏன் கூடாது? நான் class சேர்க்கிறேன் உனக்கு," என்றாள் கவிதா உறுதியாக.

கதை சொல்வது என்ன?

  • தியாகம் என்பது மறைக்கப்பட்டது — நம் அம்மாவின் கனவுகள் நமக்காக ஒத்திவைக்கப்பட்டிருக்கின்றன.
  • அன்பு வார்த்தைகளில் அல்ல, செயலில் இருக்கிறது — இரவில் சமைக்கும் ஒரு சின்னச் செயல் கோடி மொழிகளை பேசுகிறது.
  • திரும்பி கொடுக்க வேண்டியது நம் கடமை — அவர்களின் கனவுகளை நிறைவேற்ற உதவுவது நம்மால் செய்யக்கூடிய மிகப்பெரிய அன்பு.

தமிழ் சிறுகதை மரபில் உணர்வுகள்

தமிழ் சிறுகதை இலக்கியம் என்பது உணர்வுகளின் கலைஞானம். புதுமைப்பித்தன், கு.அழகிரிசாமி, சுந்தர ராமசாமி — இவர்கள் எல்லாரும் எளிமையான வாழ்க்கையின் கதாபாத்திரங்களை எடுத்து, ஆழமான மனித உண்மைகளை வெளிப்படுத்தியவர்கள். சிறுகதை என்பது ஒரு சின்ன பொறி — படிக்கும் மனதில் ஒரு தீ மூட்டுவது.

இந்தக் கதை அந்த மரபின் நீட்சியாக, நாம் தினமும் காணும் தாயின் அன்பை ஒரு வினாடி நிறுத்தி, உணர வைக்கிறது.

]]>